Angst (6)


Waar ik zoal bang voor was werd me regelmatig gevraagd toen we de boel in Nederland aan het inpakken waren.

Bang?

Ja, welke dieren ik absoluut niet zag zitten en met een grote boog omheen zou lopen. Angst voor zou kennen.

Honden, had ik willen zeggen, want ik ben geen hondenliefhebber. Altijd bang. Maakt niet uit in welk land ik ben, voor een loslopende hond op straat ga ik al gauw een blokje om.

Maar de vraagsteller doelde helemaal niet op angst voor gewone huis- of straatdieren. Het ging om de exotische Australische beesten.

The wildlife!

Dacht ik dat ik bang zou zijn voor een kangoeroe bijvoorbeeld? Wat zou ik doen als het beest tegen me op zou springen?

Nee, ik was er niet echt bang voor, alhoewel? Eenmaal in Australië kwamen we er eens één tegen die zo gigantisch groot was en er zo sterk uitzag, een KEREL, dat ik ook daar een blokje om voor ging. Maar over het algemeen waren de kangoeroes cute en het was zo lekker Australisch om ze in de tuin te zien en de als paaseitjes lijkende keuteltjes waren goede mest voor de grond. Gewoon niet aan denken dat kangoeroes ook alle groenten opvraten, geen grassprietje meer op het terrein lieten staan en gele plekken in de tuin veroorzaakten.

Angst voor een ander beest? Een krokodil? Ja, natuurlijk wel. Maar zwemmen doe je, als je verstandig bent, niet in de gebieden van de krokodillen. Dat zou super stom zijn. Alhoewel?

In Australië leerde ik dat er salties en de freshies zijn. De freshies zijn niet zo gevaarlijk, zij zijn de zoetwaterkrokodillen en die kun je wel tegenkomen zonder gelijk je armen, benen, of als je pech hebt je lichaam kwijt te raken. Waar ik meer onzeker over werd was de zekerheid waarmee ik de saltie van de freshie kon onderscheiden. Maar heus, geen grote angst, hoe vaak kwamen we tenslotte in het gebied van de krokodillen? Zwommen we daar? Nou dan.

Wombats, possums, slangen. Was ik daar niet bang voor? De echidna met zijn scherpe stekels. De supergrote  wedge-tail eagles?

Ja, slangen daar had ik een heilig ontzag voor en ik zou beslist niet daar gaan lopen waar ik slangen wist. En toch?

Eenmaal in Australië, wandelend door de bossen, de eerste paar keren angstvallig de voeten pas plaatsen als ik zeker wist dat er geen slang te bekennen was, wende ik snel aan de reptielen van Oz. Ik leerde de omgeving en natuur kennen en wist wanneer en waar slangen zich zouden bevinden, hoe ik ermee om moest gaan. En ieder jaar herhaalde ik de Eerste Hulp bij ongelukken cursus.

De bobtails vond ik zelfs grappig en ik miste ze als ze eens een zomer niet in de tuin verschenen. Bobtails, met hun prehistorisch uiterlijk, leerde ik al snel, zijn heel goed om slangen uit je tuin te weren. Hun sissss issss ssscherper dan de sissss van een ssslang.

Dus ik was nergens echt bang voor?

Nou, mensen leken me het aller engst, maar ook dat bedoelde de vraagsteller niet. Het moest een beest zijn, een beest waar ik de griezels over had en bang van werd.

Nee, sorry, fearless was ik.

Natuurlijk vertelde ik haar later niet over die ene angst die ik snel tegenkwam in het emigratieland.

Waar?

Het eerste huis dat we in Australië huurden zag er spic en span uit. Tot mijn kleuter onder de tafel kroop en riep: ‘spin, spin.’

‘Ja, lieverd,’ antwoordde ik, ‘een spinnetje, een spinnetje die zocht eens een vriendinnetje…geeft niks, gaat vanzelf weg. Niet aankomen.’

‘Nog een spinnetje,’ zei mijn dappere kleuter. ‘Meer, meer.’

Gelukkig besloot ik onder de tafel te kruipen en de vriendjes van Marleen te bekijken. Zo’n zes zwarte spinnen baanden hun weg over de binnenkant van het tafelblad of vertoefden in het rag. Spinnen, zo groot als een kwartje. De knalrode streep op hun rug werd al maar roder.

En roder.

En roder.

Ik trok mijn kleuter onder de tafel vandaan en vertelde haar dat ze niet meer onder stoelen of tafels mocht kruipen.

Ik had niet alleen de redback spider ontmoet, maar was ook mijn angst tegengekomen. Het giftige en gevaarlijke spinnetje dat ik vanaf toen overal zag.

Oh, en wat honden betreft? Jaren later haalde ik met dochter Marleen eentje uit het asiel.

Simpson werd mijn grootste vriend.

 Petronella Catharina Australie Blog

4 comments on “Angst (6)”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *